PoŽzie

De Muze
 
 
Beukend op ons trommelvlies
wil Schoonheid ons bevruchten.
Open dan toch
dat hart van steen
laat smelten
twijfel, angst, cynisme.
Laat gaan alle berekendheid
en inspiratie tot je komen
zodat stromen gaat dat zoete bloed
door aderen wijd van ontwaakte dromen.
Vrees niet om open en ontvankelijk
het onbekende aan te gaan, daar
waar de Muze op jou heeft gewacht
tot jij bereidt was toe te staan
haar rijkdom te ontvangen
door je vrije geest onbevangen
oeverloos dobberend over
haar meren van tijdloosheid
in de Wereld der Kunsten te worden ingewijd.
 
 
 
 
 
Wat een geluk
wanneer ik
al is het even maar
mij schoorvoetend mag begeven
in dat verscholen reservoir
waar woorden waaien
tranen twinkelen
en de zon warmhartig schijnt
waar ik mag stromen
en ongehinderd
zijn mag
wie ik werkelijk schijn te zijn.
 
 
 
 
 
Als door ragfijne draadjes
van een onzichtbaar web
 
verbonden met de Muze
verbonden met elkaar
 
bespeelt de Muze ons
bespelen wij elkaar
 
als broodnodig tegengif
in lege grauwheid
 
als gouden gloed
over naakt verlangen
 
het mystieke spel
van kleine momentjes in
snel doorgeprikte luchtbellen
 
van innig doorleefde Liefde
vertolkt in ware schoonheid
 
te grijpen voor wie wil
onbereikbaar voor die ander
 
de wereld in balans houdend
onophoudelijk tot ons komend
 
als door ragfijne draadjes
van een onzichtbaar web.
 
 
 
 
 
Waarom
moet de kunstenaar scheppen
waartoe
dat extra oog en oor
dat opneemt
wat voor anderen
onzichtbaar
onhoorbaar is.
Vanwaar
die raadselachtige rusteloosheid
tot het ei gelegd is
de klus geklaard
en het volgende
zich alweer aandient.
Eeuwige zoektocht
naar wat.
Wat in de mens
moet ontgonnen
en doorploegd
en
tot welk doel.
Hij die ermee behept is
kan enkel volgen
ter eigen vervulling
en zielenrust.
 
 
 
 
 
De storm van buiten
de stilte van binnen.
Pen en papier
dwingen tot ordening
van voelen
in woorden verbeeld. bruisende hoeveelheid
Maar
waar is het juiste
dat ene.
Zoeken
aftasten.
Die storm gaat pas liggen
als de kern is geraakt.
 
 
 
 
 
Geraakt door de Muze.
 
Gevoelssprieten op scherp
totale concentratie
passie giert door alle zenuwbanen
zoekt zich een weg
zoekt in volle vaart
verscheurende verrukking
koortsachtige opwinding
explosie, ontlading
gevolgd door
tintelende onbeweeglijkheid
nagloeiend
wegebbende aandrang
die ruimte schept
voor zonnige lichtheid
vlinderachtige doorzichtigheid
dobberend
dwalen in verstilde leegte.
O, laat me nog even
maar nee
daar komt alweer de volgende
golf
van aanzwellende passie
die me mee zal nemen
naar hoog en diep.
Bijna pijnlijk geraakt
en uitputtend meegesleurd
lijd ik
van geluk.
 
 
 
 
 
Dank
aan alle dichters
die uit hun pen lieten vloeien
wat in hun harten brandde.
Dank
aan alle componisten
die aan ieder toevertrouwde
wat er aan liefde en lijden in hun leefde.
Dank
aan alle schilders en beeldhouwers
die in vorm en kleur
hun meest intieme belevingswereld weergaven.
Dank
aan alle dansers
die hun totale wezen inzetten
om hun diepdoorleefde binnenwereld te tonen.
Dank
aan alle muzikanten
die hun ziel en zaligheid legden
in vertolkingen van zuur en zoet.
U allen zeg ik dank
voor zo veel gedrevenheid, openheid, puurheid
bij uw zoektocht naar het schone en het goede.
U gaf gehoor aan wat in u leefde
begroef uw talenten niet.
Uw meest persoonlijke gevoelens, bevindingen, verlangens
u schonk ze aan de wereld,
aan ons, aan mij.
Zodat eenieder zich er aan kan laven
en oprichten.
Uw ontberingen, zwoegen en twijfels
brachten inspiratie,
geestelijke voeding voor de mensheid.
Daarvoor zeg ik u,
kunstenaar,
oprecht dank.
 
 
 
 
 
Ademhaling stokt
hartslag verhoogt
schoonheid doorleeft.
 
 
 
 
 
Wat het oog mij biedt
is de poort
waardoor mijn hart verder ziet.
 
 
 
 
 
Telkens ontvouwt er zich een wereld
achter de schijnbare realiteit.
 
 
 
 
 
Woorden
blijken ontoereikend
voor dat
niet te delen
beleven.
 
Zij trachten te vertolken
wat onvertolkbaar is:
mijn beleven.
 
Door mij, door jou,
door ieder weer ander beleeft.
Bijna niet in begrippen te vangen
dus blijkbaar ook niet bedoeld
om uit te dragen.